Ανθρώπινες σχέσεις
Θα θέλαμε να θίξουμε κάτι που θεωρούμε ότι στις μέρες μας εξελίσσεται σε πολύ σοβαρό ζήτημα. Είναι το θέμα των ανθρωπίνων σχέσεων, των φύλων και η τροπή και εξέλιξη που φαίνεται να παίρνει. Ζούμε σε μια εποχή, στην οποία κανείς δεν πείθεται σε τίποτα, ενώ επιμένει να πείθει τους άλλους. Άνθρωποι που πιστεύουν ότι είναι σε θέση να ερμηνεύουν εξ αποστάσεως τον κόσμο, επιφανειακά, βάζουν στο ίδιο τσουβάλι διαφορετικούς ανθρώπους, κολλώντας αυθαίρετα, χωρίς καν να τους γνωρίσουν ταμπέλες. Πόσο άσχημο αλήθεια είναι για όλους μας να προσπαθούμε να ξεφύγουμε από την όποια εικόνα - ταμπέλα μας έχουν προσδώσει. Τι ζημιά μπορούν να προκαλέσουν;
Σαν όντα φαίνεται να κουβαλάμε μέσα μας μια απίστευτη ειρωνεία. Μόλις οι επιστήμες ανακάλυψαν ότι δεν μπορεί να υπάρχουμε μόνοι μας, ότι τα πάντα καθορίζονται μέσα στη σχέση, όποιας μορφής κι αν είναι και ουσιαστικά δεν υπάρχει ούτε άνθρωπος ούτε κόσμος παρά σχέσεις που συνεχώς επαναπροσδιορίζονται και επαναπροσδιορίζουν τον εαυτό, βιαζόμαστε να αποδείξουμε το αντίθετο. Ενώ έχουμε την τάση να εναποδίδουμε στους υπόλοιπους ψεγάδια που αναιρούν ή προσπαθούν να αναιρέσουν δικές μας αδυναμίες, με απώτερο στόχο φυσικά να κρύψουμε την μοναξιά μας.
Τα προβλήματα που υπάρχουν στις σχέσεις των ανθρώπων, μπορεί να είναι απλές σχέσεις με παρεξηγημένο αποτέλεσμα. Τι εννοούμε όμως μιλώντας για "σχέσεις"; Τι είναι για τον κάθε ένα από εμάς; Πως ορίζεται και σε πια καλούπια μπαίνει; Ποιος αναγνωρίζει τελικά την κάθε σχέση;
Τι όμορφο συναίσθημα ο Έρωτας μα και η Φιλία και πόσο άσχημα φερόμαστε σε κάθε μορφή τέτοιας σχέσης. Αξίες για τις οποίες αξίζει και θα έπρεπε να παλεύουμε μα τόσο συχνά κατακρεουργούμε. Εκμεταλλευόμαστε τις σχέσεις μας όπως και όταν μας βολεύει και τις ξεχνούμε όταν πάρουμε αυτό που θέλουμε.
Είναι φυσικό ζώντας σε μια καπιταλιστική κοινωνία να έχουμε αρκετά ενσωματώσει στον τρόπο δράσης μας τη λογική της. Σε παλαιότερες εποχές αυτό θα το έλεγαν αλλοτρίωση. Όπως και αν το ονομάσουμε έχουμε γίνει άκρως καταναλωτικοί στις σχέσεις του είδους αυτού.
Και ενώ είναι μια ελευθερία η ευκαιρία που μας δίνει η εποχή αν δεν "πάει" κάτι να το διακόπτουμε, εμείς είμαστε στο άλλο άκρο και ακόμη παραπέρα. Χρησιμοποιούμε δηλαδή αυτή τη δυνατότητα με τον χειρότερο τρόπο: καταναλώνουμε τους άλλους χωρίς να αναλαμβάνουμε καμιά ευθύνη, διότι ενδόμυχα πιστεύουμε ότι στην αγορά υπάρχει και καλύτερη έκδοση του προϊόντος και γινόμαστε όλο και πιο επιφανειακοί. Δυστυχώς στην σημερινή εποχή οι σχέσεις είναι δύσκολες μα όμως τόσο σημαντικές.
Πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε τους άλλους μαζί με τις ατέλειές τους. Για να μας αγαπήσουν με τις δικές μας. Αν δεν προσκυνούμε την ανωτερότητα, τότε δεν θα περιφρονούμε την κατωτερότητα. Για να μάθουμε να δαμάζουμε τον θυμό, πρέπει να μάθουμε να αποστασιοποιούμαστε από την συνείδηση σε όλες τις μορφές της. Η συνείδηση είναι οι δικές μας υλικές και πνευματικές αξίες, είναι έλεγχος της καταστάσεως, είναι ανάλυση και εκτίμηση των γεγονότων.